PRIMOS

As matemáticas non menten. Non poden. Mentir é unha capacidade principal da condición humana. Fundamental para a supervivencia.

Pero iso si, os humanos podemos mentir con matemáticas. Usándoas, pervertendo o seu ser, para modelar a realidade ao noso antollo e manipular.

Feliz ano novo. 2024 digo. O número que representa cada un dos anos pódese descompoñer en números primos. Non hai números sobriños, nin númeras primas. Nin tías nin pais. Números primos, do N, naturais, entre o cero e o vaitisabercantascifras poden ser para adiante (non para atrás, que xa serían Z) todos os que nunha división enteira, só son divisibles polo número 1 e eles mesmos. Puideron chamarlles egocéntricos. Pero non. 2, 3, 5, 7, 11, 13, 17, 19, 23, 29,....

Hai todos os que queiras e máis. Isto pode ser difícil de explicar. Ou de entender. Hai infinitos números. É hai tamén infinitos números primos. Infinito é o que é. Estou por apostar que chegado un punto, entre dous números primos moi grandes moi grandes, tamén habería infinitos números non primos. Infinito é cando cansas de contar... por poñelo en prata. Para Susana igual chegando a 317. Eu igual dou chegado a centos de miles. Ou uso potencias de dez e me quedo tan ancha.

Pero ao que vou. 2024 descomponse (cando come algo que lle senta mal) en 2,2,2,11 e 23. Poderíamos poñelo así, 2221123, por exemplo, sendo que o acordaramos. Só as cifras primas, sen repetir, 21123. 231123 poñendo o dous elevado ao cubo,2x2x2, como unha cifra máis, un 3 (normalmente iría elevado e pequeno, pero da máis xogo así). Ou sendo que dous ao cubo, 2x2x2, é oito, así, 81123. A min gústame máis este, por razóns persoais que agora non veñen a conto.

2023 sería. 71717, só 717, 7172 (sete por dezasete ao cadrado expresado) ou ben 7289 (calculado).

2022 o poñeríamos... 23337. Non hai potencias. Dous por tres e por trescentos trinta e sete. Pero esa expresión, 23337, tamén é unha das que poderíamos usar para o ano 1998.

Probade con outros. Como que non é divertido? Non é máis que un xogo.

Pero con uns números así e un pouco de imaxinación, alguén pode definir unha teoría do caos, unha mitoloxía ou un novo orde mundial.

Por exemplo. Evaristo Fuentes, líder da seita solidificadora, oposta ao estado líquido social, cultural e relixioso, conclúe que estas combinacións expresan por unha banda como van a ser os anos a respecto dos conflitos sociais, a meteoroloxía e a economía en base ao análise de como foron os anteriores todos. Afirma que canto máis longa sexa a combinación numérica xeral, a que repite todos as cifras nas que se descompón o numeral do ano, peor será o nivel de conflito a nivel político, podendo chegar a violencia e enfrontamentos armados. Mirade 1936, di. Tamén asevera que as persoas nacidas en anos cuxa táboa teña números pares e impares na expresión, serán máis equilibradas na súa personalidade. Que calquera expresión que non remate nunha cifra par suporá un ano inestable. Alimentando o seu interese... porque agás o dous, todos os números primos nos que se pode descompoñer outro número calquera son impares... el sabeo, pero como digo, interésalle a inestabilidade.

Pero analizar anos non é dabondo, así que a seita, ou sexa, Evaristo, decide crear un equipo, para o que consigue financiamento privado, o mecenado está ben tratado fiscalmente, e axudas públicas para I+D+I, porque ten a categoría de Asociación sen ánimo de lucro e con fins sociais, e porque vai a usar IA na investigación, que estude o mesmo para as datas de nacemento, horas, minutos e segundos incluídos en numeración decimal.

Antía naceu oficialmente, que é o que vale para isto, ás 16:23:15 do sete de abril de 1996. Antía é en realidade a Reverenda Antía, primeira concubina do actual líder da Seita, Evaristo Fuentes. Antía era filla única dun coñecido industrial madrileño do sector da construción, que despois de pasar por distintas clínicas de desintoxicación por adición ao consumo de novas tecnoloxías, recalou na seita solidificadora onde abandonou todo tipo de vicios, grazas, entre outras cousas a que no lugar onde ten a súa sede central, Casas de Rueda (Teruel), non hai ningún tipo de cobertura, nin por satélite.

A seita conta cunha biografía detallada de Antía e de todo a súa árbore xenealóxica até cinco xeracións atrás. A IA incorporou toda esa información e a cruzou con eventos e feitos históricos. E con datos relativos a psicoloxía, filosofía, economía e política. Partindo da súa expresión numérica completa: 5899507041996. A descomposición daría o seguinte resultado: 2,2,3,3,1733,94561567. Con estas posibles expresións: 2233173394561567, 23173394561567, 2232173394561567, 49173394561567.

Unha oportunidade que nin Evaristo nin a seita podían deixar pasar. Algo tiña que significar una combinación con esa variedade e lonxitude. Cun número primo final de oito (8) cifras. Oito!

A Reverenda Antía pasou a ser o centro de todas as formulacións ideolóxicas da seita. En base aos resultados e conclusións teóricas que produciron os algoritmos da IA a respecto da súa expresión numérica en relación á súa vida e historia,  a Asemblea (chámalle X) da seita acordou crear un partido político para presentarse ás seguintes eleccións autonómicas con eses fundamentos. Despois foron as xerais e europeas. En todas arrasou, deixando aos antigos partidos de esquerdas e dereitas, moi esquerdas e moi dereitas, agás un na Galiza, sitio distinto, claro, con presenza testemuñal en todas partes.

E na maioría dos países do mundo, de arriba e abaixo, a nova ideoloxía foi implantándose a todos os niveis. Os últimos en sumarse foron os suecos, non por nada en especial, só por facerse o que son. O planeta entrou nunha etapa de equilibrio. As relixións todas pasaron a un segundo plano. Entre outras cousas porque tamén se fixo unha análise numérica dos seus contidos. A investigación xa pasara a outro nivel. Calquera texto, dende a Biblia até o Quixote se converteu en números primos. A intelixencia artificial analizaba, descompoñía e resolvía numericamente un millón de textos nunha hora. E os resultados foron tan sorprendentes, mesmo para a cúpula científica que asumira o control da seita, onde quedou Evaristo… que cando llos presentaron á Reverenda Antía, esta si, pouco sabía ela…, baixouse do seu altar de ouro e mármore do Porriño e nunca máis volveu a subirse. Dixo, marcho que teño que marchar e foise a vivir a unha comuna nas Seychelles. Hai axencias de viaxes organizando peregrinacións para ir saudala, non se pode facer máis ca iso, nin falarlle, que non quere, calculando con algoritmos cales son os mellores momentos para facer cada etapa e con que medios.

A economía de mercado desapareceu. A produción sistematizouse matematicamente para xerar os bens primarios suficientes para poder darlle a cada un dos seres humanos o básico. Nin máis nin menos. Despois había opcións para poder conseguir máis, pero dentro duns límites, atendendo fundamentalmente ao que indicaba a teoría numérica a respecto do que cada ten tiña por necesidade e do que poderían ser os seus intereses para desenvolverse persoalmente e así aportar algo substancial ao conxunto da humanidade.

Houbo algunha guerra aínda mentres a cousa se foi asentando. Unha pequena nuclear incluso. Pequena porque foi moi limitada no tempo e no espazo. O que quedaba dos Estados Unidos que nunha arroutada, e xa sen saber a quen máis botarlle a culpa da súa auto-desfeita social, decidiron tirarlle uns foguetes a Canadá. Pero non pasou diso. Os ianquis enseguida se arrepentiron, e os canadenses, pois como os sitios nos que caeron as pequenas bombas atómicas xa os tiñan máis de medio abandonados, era sitio para facer vulto, pois tampouco se cabrearon moito. De feito, acabaron todos xuntos dende Alaska até México nun único País.

Mesmo se empezaron a recuperar desertos. Que si. Sacaban a area en camións eléctricos e facían praias. Por todo o bordo de África. Agora podes ir paseando pola area e mirando as ondas dando toda a volta ao continente. Hai quen xa o fixo, por certo. E de onde ían quitando a area ían poñendo plantas para fixar o linde aos poucos. En dez anos o Sáhara perdeu un trinta por cento da súa extensión. E dis que queren seguir, pero só até un límite. Dixeron os algoritmos da IA que tamén tiñan a súa funcións, eses espazos cubertos de area, a nivel ecolóxico planetario.

Si claro. Todo isto é unha ficción distópica. Despótica cando empezou, pero despois cambiou. Cunha visión optimista da dialéctica histórica da humanidade. Moi optimista. Pero, estamos moi lonxe de algo así?

Unha humanidade globalizada, necesitada de algo inmaterial no que acreditar para poder seguir adiante colectivamente. Os procesos de descomposición política e social nas sociedades do primeiro mundo, a agravación dos conflitos endémicos de base imperialista, as rebelións violentas afirmadas en teoloxías que supoñemos benévolas e pacíficas, o incremento das diferencias de clase entre os distintos mundos dentro deste mundo, as ansias por parecer ser e ter máis do que calquera poida ter medrando en progresión xeométrica… son caldo de cultivo para a destrución completa ou para un re-equilibrio mundial baseado en principios acreditables cientificamente pero que cheguen ao órgano do instinto primario do ser humano dun xeito simple. Coa capacidade de espallamento dun virus, que dadas as circunstancias tiqtoqueiras e asimilables e ben doado de conseguir.

Porque sabemos que os datos todos para poder facer a maxia de que todo coincida cunha fórmula preestablecida xa están en mans de compañías e organizacións diversas, non si? Ningún misterio niso.

E cada vez hai menos capacidade individual de análise crítico da realidade e menos lugares ou moito máis difíciles de atopar na barafunda de suposta información, como para ofrecer resistencia, razoable resistencia, a como se está a modelar a realidade. Cada vez máis cerca da visión de Huxley. A pequena e a gran escala.

En concreto, este pequeno ensaio, está cheo de opinións e teorías. Aínda que aparecen cifras e explicacións, non poden ser consideradas como constitutivas de datos informativos. Agás estas ligazóns á wiki e á unir non hai ningunha información de reforzo, que poida ser contrastada e verificada. Está claro que é un artigo de opinión. Cando escoito emisoras, miro televisións, leo xornais… cústame moito traballo distinguir entre unha cousa e outra. E nos máis dos casos… mestura sen distinción, coa intención encuberta de confundir á mantenta, de intentar que se perciban as opinións como informacións. E iso mesmo sabendo que uns son dunha cor e outros doutra. Non, non é posible a obxectividade nin o purismo informativo, pero quen ten a responsabilidade de informar, falo dos medios de comunicación en xeral, deberan cando menos ser pulcros nesa diferenciación. Pero… a quen se deben? Ollo. Non falo das persoas, falo dos medios. Aínda que nalgún caso, hai cans de presa aos que habería que darlles de comer aparte, e por desgracia teñen nome e apelidos moi recoñecidos e valorados socialmente.

Nota: A bandeira e a foto son de onde anda Antía recollida. Sacadas da wiki tamén.

NATUREZA MORTA

Eufemismos. Como o de Natureza Morta. Non me gustan nada. Sei que algún que outro artista ten feito verdadeiras obras mestras con esa formulación. Pero fóra dese eido, cando escoitei o outro día a alguén citar esa expresión para falar dunha situación real de contaminación dun espazo natural protexido, pois se me revolveu un pouco o estómago.

Pero imos por partes. Somos unha peste como especie. O afirmo, non o formulo como unha teoría. Individualmente hai casos. Casos de ser menos peste ou moi peste. Pero non libramos. No extremo baixo están os hiperecoloxistas veganos recicladores, para esaxerar etiquetando, que xa sabedes que me gusta moito. Xente que fai todo o posible por atopar un equilibrio co medio que non supoña unha agresión en ningún sentido. Pacifistas ecolóxicos. Que non, non estou sendo sarcástica nin pexorativa. Gústanme ambas cousas e desexaría ser unha delas. No outro extremo estamos a práctica maioría do resto dos seres humanos bípedes. Ou das seres humanas bípedes. Chúpamela Real Academia Española. Ou chúpemelo Real Academio Españolo.

Aparto o papel, aparto o vidro, as latas e os envases de plástico, non uso toalliñas hixiénicas e se as uso non as tiro polo retrete. Non merco verduras, nin carnes nin peixes envasadas en plásticos. Nada de deixar correr a auga mentres lavo os dentes. Non che digo nada de mentres fregho os cacharros. Recollo a auga da ducha nun cubo para outros usos mentres non da saído quente. Tapo as potas cando poño a quentar algo.

Aproveito a calor do forno para requentar. Non como carne industrial, de calquera tipo de animal. Ventilo as estancias todos os días e aproveito a luz do sol para quentar a casa en inverno. Teño toda a iluminación de baixo consumo. Apago a luz cando saio dunha estancia. Penso no que coller e volver ao frigorífico antes de abrirlle a porta. Auga do tempo para lavar a roupa. Deterxentes e resto de produtos químicos de orixe natural.
 

Reparo o calzado, amaño a roupa. Reutilizo os papeis de agasallo. E os folios cunha soa cara impresa. Se tivera cochos, tiña solución para os restos orgánicos. Pero controlo as cantidades de comida que elaboro para desbotar o menos posible. Mellor quedar con algo de fame que tamén axuda a manter o tipo. Sigo?

Acción individual para a protección do medio ambiente. Para que quede algo para as próximas xeracións. Tamén aforro enerxético, de materias primas, de auga (tan importante, tan escasa, aínda que nos pareza que non).

E aínda que non sempre te lembres de todo. Ou haxa cousas que nunca fixeches, fas ou farás. Acción individual. Que ben nos venderon a moto!  Non, non digo que estea mal. Non digo que non axude. Nada pode funcionar nunha sociedade complexa sen o compromiso de cada unha das persoas que a compoñen cara un obxectivo definido e cunhas premisas concretas. Pero estamos vendo, dunha banda, que hai unha boa parte desas persoas que non van sumarse nunca ao esforzo colectivo. Nunhas partes do mundo máis que noutras. Poida que en algún momento alguén faga un estudo de correlacións.

Pero para conseguir o obxectivo de salvar este planeta, hai outros mundos, pero están neste, e non temos nin p. idea de se imos atopar algún outro tan ben posto para nós no resto do universo e se daremos chegado aló, en termos de distancia e de tempo, do tempo que nos queda por foder este, ademais do de ir e volver, digo, para conseguir o obxectivo, falta a acción política, das institucións e dos gobernos, dos mandatarios. E sobre todo das empresas e do mercado.

A iso vou agora.

Non son economista. Padezo a economía de mercado nas carnes pretas. O que sei sobre como funciona, o aprendín por experiencias propias e alleas transmitidas. E algunha lectura. Non sei nada de Adams, nin de Keynes, ou como sexa que se chamen. Algo de Marx si. Por un libro que me agasallou unha persoa á que aprecio mesmo ao punto de poder dicirlle que non me gustan algunhas cousas que fai directamente. Non sei se lle importará moito, pero á relación poida que si. Groucho Marx digo. Un empresario americano xenial. Do inspirador da teoría económica socialista tamén, si, teño lido algo. Volvendo. Padezo a economía. Como a maior parte de nós.

A parte última do ano 21, era o ano do século, por certo, viu marcada neste sentido pola subida abrupta dos prezos das cousas que mercamos as paganas (de pagar). As comúns das paganas. Disque vai ir o IPC a 6 puntos. Eu fun comparando nos últimos meses algunhas das que merco comunmente e me saen outras porcentaxes. Como gardo todos os recibos das compras, pois podo afirmalo con certa claridade. Bastante máis.

E unha se pregunta se todo isto de que suba o aceite, o café, a luz e as patacas, ten a ver con que aos que coidan os oliveirais, cultivan os cafeais allende los mares, ou ao sol, a auga, o átomo, os combustibles fósiles e os gases respectados, lles van pagar máis en nómina por facer o seu. Deixo as patacas, como podería deixar o leite, porque xa todas saberemos que non é así. E que mesmo hai que lexislar para que un labrego ou un gandeiro non teña que vender a perdas. Manda carallo! Ter que vender por debaixo do prezo de custo para que o leite non acabe correndo coma un rio polas leiras nin as patacas apodrecendo nos almacéns.

Pois vou tentar de facer teoría económica. Non é a lei do mercado, esa de oferta e demanda. Iso é unha mentira falaz. Que convén manter para que a xente non se formule moitas preguntas. É especulación. E avaricia. E miseria, no sentido de que segue habendo moito miserable que non lle importa a miseria de outra xente mentres haxa beneficio, plusvalía ou ganancia, como lle queira vostede chamar a roubar do que é de todas para acumular en poucas mans. Quen se sube ao tren dese mercado especulativo, automaticamente empezará a dicir o de que sempre pode vostede mercar accións da compañía, que volve a ser mentira, patética pero efectiva, para repartir unhas poucas migallas, conseguindo fondo financeiro que permita aumentar as operacións especulativas.

E a política non está exenta de entrar neste xogo, por desgraza. A cagada da medida estrela da UE para incentivar a transformación enerxética a verde, presión alemá probablemente, dos seus verdes digo, e deixar de ser dependentes dos fósiles (políticos non, combustibles). Pero iso si, paz coa Rusia imperial para seguir colocándose no inverno co ghas natural (natural?). Imos poñer os dereitos de contaminar en bolsa, veña!
 

E que os especuladores empecen a xogar co valor para facer negocio. Intanxibles. Para que ás empresas e aos gobernos que os necesitan para ir adaptando e mantendo a infraestrutura de produción enerxética lles custen cada vez máis. A onde vai ir a repercutir ese sobre custo? Pois sempre, sempre, sempre ao consumidor final. Porque uns non van deixar de recadar impostos, lembrade, son porcentuais e os outros non van deixar que a súa conta de resultados baixe, que logo protestan os accionistas e os directivos teñen que cobrar os seus tropecentos millóns pactados.

Pero ao sachador de leiras, ao mariñeiro, ao gandeiro leiteiro non se lle pode pagar o que lle corresponde. Xa non falemos de que conten cun beneficio maior que incentive ás novas xeracións a ir vivir ao campo, un sitio tranquilo, con bo aire respirable, onde podes ir pasear cando queiras incluso en pandemias, con todos os servizos dispoñibles, dende garderías até internet de alta velocidade ou para embarcarse en buques con espazos recreativos, conexión por satélite, aloxamentos individuais, un plan de xubilación anticipada con beneficios triplos e toda a seguridade para traballar a para quen queda en terra se non hai volta do mar. Lume, había que poñerlle aos montes de liberalpensadores que discorren as medidas enxeñosas. E un aeroxenerador dos de tres paletas que hai que levar en transporte especial, no medio do seu xardín, a carón dos bambáns e a piscina.

Estou tan cansa de repetilo. Non cambia nada. Hai pequenas conquistas. Hai máis liberdade individual para poder facer algunha cousa máis. Poder ir aos bares. Escoller entre máis canles. Facilidades para ter apps nas que ocupar os minutos mortos. Non é un complot oculto. E moi evidente, pero é pracenteiro. Produce suficiente satisfacción no sistema nervioso como para aplacar as diverxencias substanciais. Con variantes locais, que adoitan empregar métodos disuasorios con violencia, pero que son tan caros de manter. O sistema de control é moito máis barato, porque é basicamente autofinanciado con consentimento pleno, tácito ou expreso. Supoño que por iso me doe cada vez máis a cabeza, cando intento pensar. Así que vou tomar outra cervexa... Os modelos de control social que se comezaron a practicar no primeiro terzo do século pasado foron perfeccionándose cada vez máis e o seguirán facendo. Cientificamente, que a nosa querida ciencia tamén pode ter usos perversos.

Xa que logo, que ninguén conten con revolucións. Nin pacíficas. Todas as iniciativas lideradas ou non, con teóricos sistemas de decisión compartidas, acaban morrendo no mesmo, a negativa dos seres humanos comúns a ir máis aló de pequenas alteracións da conduta sen abordar unha revisión individual e colectiva do auto-coñecemento e a historia que supoña ter que mudar aquelas teorías que construímos sobres nós mesmas e o mundo que nos ofrecen un marco de seguridade emocional balanceado. A resposta automática cando rozas un pouco a pel de alguén nese sentido é sempre a mesma, aprendida, incrustada nos miolos, non me analices. Non me analices ti porque eu renuncie a facelo voluntariamente, non me consideraba dabondo forte para responder aos dilemas psicolóxicos e morais aos que me podería ter que enfrontar. E se tratas de falar da socio-historia, salta o de que as cousas son así, sempre foron así e probablemente o do sentido común.

Se para salvar o mundo e como corolario a nós mesmas fora preciso un cambio evolutivo, non se vai a producir voluntariamente. E forzalo, non sería máis que outra parvada mesiánica e megalómana tan típica desta especie da que unha servidora tamén forma parte. Outra máis. Pero estou por darme de baixa... cada vez con máis forza. Aínda así sigo tendo esperanza nos raios cósmicos, a contaminación, os virus de deseño e outras alternativas mutáxenas. Incluso na literatura en xeral e na poesía en particular. Pero iso é outra historia...