ALTURA POLÍTICA

Pois eu tamén estou en contra da amnistía esa. Como o estaba contra das condenas aos independentistas, xa ves ti. Condenas que son emitidas despois dunha sentencia dun órgano xudicial de acordo á lei vixente como consecuencia dunha decisión política que non era acorde coa lei vixente, seica. Amnistía que será unha decisión política do poder executivo para obviar unha pena que impón un xuíz en base ao que indica a lexislación. Que xogo de poderes! E que trapallada todo. Que peniña dá quen ten que negarse a si mesmo para conseguir manterse no poder. Pero o fin, xustifica os medios, seica. Que noxo dan os cans de presa comunicadores dos que pensaban que ían arrasar nas urnas e levaron a hostia do século (aínda estamos empezando, para o caso, e non vai con moi boa pinta, por certo). As dereitas e as dereitonas manifestándose na rúa e as esquerdas mentindo nos despachos. O mundo ao revés? Vou intentar non saírme do País, do grande, esta nación, como dixo a herdeira ao trono no seu discurso, seica. Que vai dicir? O de nación de nacións? De onde non hai...

E se cadra, non é o sitio onde mirar mal, digo na Zarzuela, a ese respecto, que parece que hai xente coa cabeza amoblada. Para o seu papel, si, pero amoblada. Son outra xeración, claro. E algo se lles ten que notar. Pero e ben seguir dicindo, quen queira, e se pode, anotade, e debe dicir, que unha monarquía é un anacronismo para este tempo da historia neste espazo cultural. E ser consecuentes con tal afirmación. Pero afirmo, imos ter raíña, no seu momento, e monarquía... por tempo indefinido. Aínda menos mal se fora con xente así, pero, quen vai controlar iso?

Ouso afirmar tal cousa, porque á xente lle importa un carallo o sistema político no que esteamos ou deixemos destar. Como tantas outras cousas que poderíamos abordar colectivamente. Pero é que á xente non lle importa un carallo abordar cousas conxuntamente. O que quere a común das mortais é que lle arranxen o seu para seguir facendo o que pensan que é a súa vida. Pero que deixou de selo, hai moito tempo. Cando renunciaron ao sentido social da intelixencia por gañar unha suposta liberdade individual, da que agora as novas formacións populistas, con disfraces neoliberais, ou ao revés?, fan bandeira.

Noutro mundo social, poida que si tiveramos necesidade de participar activamente como sociedade civil. Facendo política, claro. Que iso ben sendo. Noutras circunstancias, nas que se dera unha situación económica rabiosa para unha ampla porcentaxe da poboación, poida que si tiveramos interese na participación activa. Nunha democracia na que a grande parte dos partidos non tiveran a tendencia natural a tomar posesión de todas e calquera das organizacións sociais, poida que houber algo de acción colectiva. Nesta non.

O proceso da segunda restauración borbónica, o que deron en chamar transición, foi un pasar por enriba dos temas sensibles polo medo histórico a repetir o violento enfrontamento civil. E quedaron case todas no armario pechado do faiado social. Como daquela non se puxo no seu sitio, a cadea, a todos os que participaron na sublevación militar contra da segunda república, e non se procesou por conivencia a todos os que sacaron tallada posteriormente do resultado desa sublevación, non se levaron diante dos tribunais aos asasinos e torturadores... acabaron volvendo a aparecer, eles e os seus herdeiros. Pero quen os había de xulgar que estivera liberado de ser suxeito de parte? Daquela. Eu non puiden chegar para dicir non a ese acordo, negándome a aceptar unha constitución pactada neses términos. Pero tiven a oportunidade de estudala, esmiuzala e facer unha análise crítica do que formulaba. Nunha revisión que partía dun coñecemento do que fora durante moito tempo a norma fundamental do Estado, os Principios do Movemento, inspirados naqueles da Falanxe de Jose Antonio, e duns primeiros achegamentos a teorías liberais, marxistas, anarquistas... dende unha filosofía humanista moi definida polo cristianismo. Mestura do que mamara por obriga e do que empecei a escoller coñecer. Pero volvo a sinalar, non tiven oportunidade de manifestar o meu desacordo co articulado votando non. E en todos estes anos que pasaron, nunca volvín ter ocasión de facelo. Vivo sometido a unha lei fundamental, igual que o fixen na ditadura, sobre a que non puiden manifestar o meu desacordo. E con toda a lóxica, a toda a estrutura lexislativa e de poder que xurdiu a partir dela. Como todas as xeracións posteriores. Unhas cantas. Pero... agás catro cabezas tolas (en porcentaxe...) ninguén reclama tal necesidade. Á maioría do persoal impórtalle un carallo.

Como podo afirmar tal cousa? Calculo que haberá uns 30 millóns de españois que agora mesmo estarán na mesma circunstancia que unha servidora a respecto de asumir o que hai. Sen contar os menores de 18 anos actuais. Non parece que sexa un tema trending topic entre esa poboación. Non houbo manifas masivas. Si, algúns votos dirixidos a forzas que falan de facer unha revisión da norma constitucional. Pouco máis. Dirás ti que tampouco é unha circunstancia tan especial. Certo. Vimos á vida onde cadra. Nas condicións que sexa. Sorte tivemos de caer aquí  e neste tempo, en varios sentidos. Pero os seres humanos, antes tiñamos o costume de non conformarnos coa realidade que nos tocou vivir e tentar mellorala, se era posible. Agora xa non? Como dis? Si, claro que a participación social, ir votar regularmente, manifestar as opinións políticas propias escollendo entre uns partidos e outros, podería entenderse como aceptación tácita do marco legal. Ou como unha práctica vital de participar en calquera medida e expresión posible que teñamos a man, mantendo a discrepancia. Que medo lle hai á discrepar. Claro, porque os estados sociais estables son planos. Defínense por amplas maiorías (cantidade de xente, non no sentido político) que están satisfeitas ou acomodadas, que poden pensar en non ser molestadas no seu status quo para o resto das súas vidas. En resumo, ter cubertas as necesidades básicas, cada vez máis, e ter a sensación de que mandas na túa vida. Cando non hai tal...

Pero para empezar a falar de renovar socialmente esa aprobación, quizais deberamos empezar por pensar en porque a celebramos. Cun día festivo estatal. Eu coido que é para que aproveiten os madrileños a coller unha ponte e escapar do seu querido feudo que tanto queren. Igual os que a redactaron e calcularon para cando sería aprobada en Referendo, palabras maiores, xa pensaron no de ao día 7 descansou pero imos poñerlle un antes e un despois. O de celebrar a ausencia de pecado orixinal nun único caso na historia,  do día 8, é para outro debate, o de empezar a poñer descansos organizados que non se baseen en mitos e lendas senón en mellores condicións laborais para todas. Xa o comentei noutras ocasións. Pero o do 6, é para celebrar? Pois mira, sendo eu unha opositora manifesta, digo que si. Que nas circunstancias políticas daquela época, un grupo de persoas con representación social de distintas ideoloxías, conseguiran un acordo de base para poñer a andar unha nova etapa política para un Estado que aínda tiña sangue recente en algún paredón e queimaduras non tan recentes en algún tellado, foi cousa boa. Outra cuestión é ter que facer a celebración cun acueduto.

Eu imaxínome outra festa. Da xente reunida nos lugares da representación popular, onde dis? pois nos salóns de plenos dos concellos, nos das deputacións, nos parlamentos autonómicos e no congreso e no senado, digo a xente de andar por casa e pola rúa, facendo o que se fai co Quixote en ocasións, non sei se cos Cantares ou coa Longa tamén, por certo, iso de ir lendo anacos un detrás de outro. E durante todos os 30 días anteriores, nas empresas, nos centros comerciais, nas escolas... organizando encontros para falar de como foi a cousa de definir esa norma, explicando puntos da súa articulación, falando de quen participou sen estar no poleiro, de quen a pasou a máquina, de que a levou a imprenta, de quen a repartiu por todos os recunchos do Estado, de como se fixo o referendo, quen dicía de votar isto e de votar aquilo, que din agora... ir tomando apuntes de que habería que mudar na súa redacción, mirar o de empezar a facerlle traxe novo, máis que remendos. E cada cinco anos, digo cinco como podería dicir cinco e medio, abrir un debate durante todo o ano, no que se revisaran de xeito formal os apartados necesarios, se elevaran as propostas de reforma aos órganos competentes para o seu análise e se puxeran a disposición do soberano para a toma de decisión ao respecto. E empezar a pensar en ter unha Constitución Viva, Líquida, que poida adaptarse ao que os tempos indiquen, avanzando no desenvolvemento dos seus principios centrais e incorporando os que se considerasen necesarios. Despois, adaptar a lexislación toda aos cambios introducidos.

Si, vale. Moito curro da nosa señora inmaculada. Pero xa teríamos ocupación para moita xente desocupada. Tamén habería que mandar moita xente a rozar montes, poñendo os que non tiveran propietarios identificados en man común. E así evitaríamos moitos lumes. Outros non. Nos montes constitucionais tamén, se houbera esa roza anual e quinquenal, igual. Digo eu. Pero é que falta a vontade política. De todas as formacións ídem. Pero de xeito fundamental, do conxunto do soberano, ao que isto, lle importa, tamén, un carallo.

De ter ese monte constitucional limpiño, polo menos ben coidado, poida que agora mesmo non estiveramos vendo con asombro o teatro da comedia das negociacións, nin a papeleta dos perdedores que pensaban que ían gañar.

Non vou dicir máis, de momento, que hai que ir celebrar.

MACARRA

 

Son unha macarra conducindo. Teño que recoñecelo. Non de xeito automático. Cando subo ao coche, para ir, para vir, o fago como cando acendo o ordenador. Voume poñer ao mando dunha ferramenta que me axuda a facer algo que quero. Os ordenadores matan? Casos haberá. Os coches matan. Si. Aos de dentro e aos de fóra. Vale, si. Non os coches. As cousas que facemos con eles, matan. Ás veces. Presumen moito os dos avións que só cae un de cada 127.897 vos. Pero anda que non hai coches circulando polo mundo todos os días. Motos. Furgonetas. Camións. E agora tamén patíns eléctricos e outros trebellos similares. Silenciosos. Que non avisan.

Non automaticamente. Pero en canto me poño en situación.... este que pasa de poñer o intermitente, aquela que acelera cando a vou adiantar, despois de ir 20 por debaixo do que podería nos últimos 5 quilómetros, o que se queda no bordo da beirarrúa diante dun paso de peóns sen decidirse a montar a tenda de campaña ou cruzar.... e xa me transformo. Insulto sen que ninguén poida escoitarme, o son non viaxa á velocidade da luz da carraxe, acelero e adianto por onde me cadra, fago carreiras, dou as luces, toco o bucina, bérrolle a alguén.

De onde me ven? Seguro que as ciencias da humanidade poden dar resposta detallada a esta cuestión. Eu coido que é algo semellante ao que pasa con internet.

O anonimato entre aspas. A do aleatorio de que non te vas volver a cruzar na túa p. vida con esa ou ese ao que lle fixeches unha circulando. Caghona! Pero tamén a sensación de poder. O teño visto tamén nalgúns motoristas e motoristos, que levan os cabalos practicamente entre as pernas. Máis preto do cerebro real. Poder.

Manexas un conxunto de mecanismos e estruturas que che permiten unha mobilidade contra natura. 120 quilómetros á hora. Que corpo humano resistiría algo así por si mesmo. Pero vas acollida. Nunha casca que che da certa sensación de seguridade tamén. Certa cada vez máis, todo hai que dicilo. 1.200 quilos ou máis.

Ao teu mando. Que obedecen as túas instrucións dentro dos parámetros da física newtoniana. Poder. Podería pasarlle por enriba a esa vella. Mandar a tomar polo aire ao p. ciclista. Enfrontarme nun do con lanzas a ese que ven cara a min polo outro carril. Mirándome mal. Seino.

Poder. Que ás veces transforma á xente. Eu xa sei que nunca debería telo. Para nada. Comeríame viva. Non renuncio a aprender a manexalo. A ser consciente do que significa e ofrecer unha resposta de comportamento distinta. Pero eludo ter que asumir calquera circunstancia na que me poida sentir empuxada a manifestar a miña natureza despótica natural. A que ten todo o mundo? Todas e cada unha das persoas? Non o creo. Sería aterrador pensar que sempre que poñamos alguén ao mando de algo, acabe sendo quen mande, sen contar con ninguén, máis que consigo mesma. Non sei se me explico ben. Ou quizais non. Non sexa aterrador. Sexa funcional. Non teño tempo, interese nin gañas en ter que participar na toma de decisións. Delego en alguén para que o faga. Xa me queixarei despois. E non hai ditadora que non acabe deixando de selo. Antes ou despois. Sería aterrador. Penso máis ben que esa ciencia, Esa Ciencia! podería axudarnos facendo algún tipo de proba que puidera diferenciar a quen ten ese xen de aquí mando eu de quen ten o de imos decidir xuntas. E aos primeiros limitarlles o acceso a determinadas cousas, carné de ghiar incluído, a non ser que superasen un curso previo de educación emocional de 500 horas, cunha parte práctica en ambientes controlados. E o mesmo podería ser para quen se presentara en calquera eido a un cargo de representación. 

Habería que modificar leis, por exemplo a da propiedade vertical ou a electoral. E de paso, iniciar campañas masivas de vacinación contra do mal de altura do poder. Esa Ciencia! Que ten que vir acompañada de certo sentimento. Non sei se fe, en si mesma e no conxunto da súa práctica, tamén na humanidade á que sirve e da que emana. As plantas non se estudan a si mesmas, de xeito sistemático, por poñer un exemplo. E que é a que nos pode dicir como é mellor facer algo ou como non é recomendable facelo. Co que sabe en cada momento. A ciencia política e as súas derivacións tamén. O da lei e iso... Os lexisladores definen unhas condicións para desenvolverse no roce social. Estudadas, que si. Aínda que pode parecer as veces que o fan ao chou. Por iso a miña compañeira, que non é nada macarra nunca conducindo, agradece saber por que lado ten que ir, con que cor ten que parar ou con cal avanzar nun semáforo, para que son as raias esas cruzadas amarelas que hai pintadas nalgúns sitios, e cousas así. Agradece moito o da sinal octogonal. Inconfundible. Así non ten que estar decidindo que facer cada vez que se move motorizada.

A miña compañeira, aproveitase da clara definición desas normas, con múltiples indicacións visuais por todas partes, para non ter que apelar ao sentido común para conducir. Sería raro, verdade, que alguén dixera algo así: é de sentido común parar nun cruce onde non tes visibilidade apenas para ver con calma se ven alguén dun lado ou doutro antes de incorporarte a esa vía. Penso que para iso están os conxuntos de normas establecidas para un entorno físico ou temporal definido.

Claro, para algunhas cousas é relativamente doado facelo, para outras moi complicado. En algúns eidos poden ser adaptables, contando con quen sexan as persoas afectadas e coa esixencia de cumprir os principios básicos cos que foron creadas. En eidos moi pequenos...

O que non é aceptable e deixalo todo a como vaia saíndo da ocorrencia de cada quen. E se cadra tampouco debera selo que sexa da ocorrencia de moitos, maiorías ou minorías. Porque na masa o síndrome de Estocolmo do poder secuestra os pareceres individuais polo efecto ese de eu non digo nada por non molestar e xa o dirá outro, non é por quedar ben, nin mal. Non o é, efectivamente, son procesos psico-sociolóxicos. Entón, quizais habería que darlle potestade sempre a un comité de escoitadoras e escoitadores. Independente. Independente de verdade. Con persoas liberadas ou que liberemos de poder ser manipuladas por calquera poder mortal ou inmortal. En cada eido. Xente que por práctica vital ou por condición persoal teñan por costume non deixar de escoitar nada e tentar entender todas as alternativas que se poidan formular en relación a un asunto concreto. E que despois conten pública e notoriamente a que conclusións chegaron.

E non, non digo eu de volver a antigos sistemas de decisión. Non digo tampouco o de pasar de partidos, organizacións sindicais e outras da sociedade civil. Todas imprescindibles. Para un modelo de participación fundamentais. Digo de avanzar en procesos de decisión que impliquen máis a todo o mundo en cada un dos seus campos de interese e coñecemento. Case diría que obriguen a empolicarse. Para que o persoal non deixe todo en mans de quen non sabemos se vai acabar sendo un dos afectados polo ofuscación do poder ou non. Até que empecemos a sabelo claro.

No meu caso, descártome voluntariamente até que non pase a formación. Collerei o bus e non me presentarei a máis eleccións. Decidido.